AMATÖR BALIKÇININ REHBERİ

En dingin olduğum mekanlardan birisi de teknelerdir. Özellikle balık tutma amaçlı olarak teknedeysem keyfime diyecek yoktur. Öyle beyaz bikinili Banu Alkan misali yat direğine yaslanmaktan hiç hazzetmem çünkü. Salaşlığın en keyifli halidir benim için tekneler. Sadece dikkat edilmesi gereken bazı kurallar vardır: 

 - Mutlaka güneş ışınlarından koruyucu losyon sürülmelidir. Şapka ve gözlük ile bu koruma desteklenmelidir.

 

SON PERDEDE

BİRİ

Yüzündeki telaşlı ifadeye zıt, ağır adımlarla odadan içeriye girdi. Masanın yanına yaklaşınca durdu. Elindeki bastona dayanarak bozulan nefesini düzeltmeye çalıştı. “Sana bir şey soracağım!” dedi inlercesine. “Ooo hoş geldin Hayriye Teyze. Hayırdır? Ne soracaksın bakayım?” dedim. Yanında kimsenin olmamasına şaşırmıştım; çünkü ya kızı ya da geliniyle gelirdi her seferinde. Koluna girerek bir sandalyeye oturmasını sağladım. “Evdekiler bana et yedirmiyorlar!”.

Öylesine haykırırca söylemişti ki bir an için  komik gelmişti bu serzenişi. Meraklı görünürcesine sordum:“Neden yedirmiyorlar peki?”. “Bilmiyorum işte; zararı olurmuş.” diye tısladı öfkeli bir sesle.  Et yemeyi sevdiği çok belliydi bu sevimli yaşlı teyzenin. “Sen evdekilerden birilerini yanıma yolla. Bakayım sana neden et yedirmiyorlarmış? Mutlaka vardır bir nedeni” dedim gülümseyerek. 

DAHA BİLMİYORDU Kİ...

Koridorda durmuş dikkatle bana bakıyordu; yaşı beşten büyük değildi. Üzerinde etek uçları oldukça kirlenmiş beyaz bir gelinlik vardı. Gelinliğin altına yeşil bir pantolon, üzerine de çingene pembesi bir yelek giymişti. Ona baktığımı anlayınca gözleri ışıl ışıl, hemen yeleğinin düğmelerini açarak bana gururla gelinliğini gösterdi.

Ona doğru eğildim: “Ne kadar güzel bir gelinlik bu böyle? Sana da çok yakışmış. Şöyle bir dön de iyice bakayım sana”. Hiç sesini çıkartmadan isteğimi yerine getirmek için yavaş yavaş kendi çevresinde dönmeye başladı. Sadece bütün yüzüyle gülümsüyordu. Biraz da utanmış gibiydi. Bir köşede bizi izleyen annesi lafa karıştı: “Ahh sormayın ! Dünden beri bir türlü üstünden çıkartamadık şu gelinliği. Üzeri yemek lekesi doldu. Bütün gün sokakta oynadı; hatta gece bile gelinlikle yattı!”

NE GÖRÜYORSUN?

Haberci! Kameranı odakladığın kadına baktığında ne görüyorsun?

Vizörden gördüğün kadın, az önce gencecik oğlunun ölüm haberini aldı; farkında mısın?

Peşine düş! Gözyaşlarını yakın plan çek!

Bak! Şurada da yere çökmüş, bitmiş bir baba var! Ona ne dersin?

Kardeşinin çizmelerine sarılmış ağlayan ablayı da sakın gözden kaçırma! Fona en acıklısından bir müzik eklendiğinde bu görüntülerle akşam ana haber bülteninde herkesi ağlatman garanti…

HAYAL

Hava soğuktu… Hem de çok soğuk.  Kulakları sızlıyordu. Başındaki   kenarları  sökük gri el örgüsü beresini düzeltti. Ana caddenin hemen arkasındaki bu yalnız sokakta , terkedilmiş bir iş hanının sundurmasının altında ayakta duruyordu.  İçinde, topladığı gazeteleri yaktığı yağ tenekesinin başına çömeldi. Parmak uçları morarmış kaba ellerini aleve doğru uzattı. Sonra ellerini ağzına götürüp hohlayarak birbirine sürttü.

Zenginlerin oturduğu semtlerden birisinin çöp kutusunda oldukça yeni durumda bulduğu  ayakkabılarına baktı. Nasıl olup da bu kadar yeni bir ayakkabının atılmış olduğuna şaşırmıştı ama sevinmişti de… Ne yazık ki artık sağ tekinin tabanı su almaya başlamıştı ve acilen yeni bir ayakkabı bulması gerekiyordu.

HAFTA SONU SAÇMALAMALARI -4

Son paslanan mimi elime yüzüme bulaştırıp taca atıp kendimi mim aleminden soyutlamışken, hatırını kıramayacağım sevgili Biraz'dan, okyanusun diğer tarafından bir mim geldi … Konusu “Orada bulunmaktan keyif aldığım mekanlar”… Bir düşüneyim bakayım neler çıkacak ortaya?

EVİM OTEL-RESTORAN-BAR/ ANTALYA

Tabii ki her zaman için bulunmaktan en keyif aldığım mekanların başında yer alıyor. Sade ve zevkli döşenmiş bu mekanın çok sıcak bir atmosferi var.Yemekleri de oldukça lezzetli. Ne yemek isterseniz kısa bir sürede hazırlanıveriyor. Yemek sırasında yayınlanan müzik tercihleri de tam bana göre. Hele gecenin ilerleyen saatlerinde başlayan canlı müziğin tadına doyum olmuyor… Şarkı söyleyen kızcağız şimdiye kadar nasıl ünlü olamamış hayret!

SIRADAN BİR PAZAR SABAHI

Dün de herhangi bir Pazar sabahından farksızdı. Anneme sabah kahvaltısına davetliydim. Gökyüzünde yer yer bulutlar da olsa, aralarından gülümseyen güneşin sıcaklığı bile keyfimi yerine getirmeye yetmişti. Kırmızı ışıkta beklerken dikiz aynasından, hemen arkamdaki arabada hararetle tartışmakta olan bir adam ve kadın dikkatimi çekti. Arabanın ön camında bir tıp amblemi bulunmaktaydı. Her ne kadar artık her önüne gelen rahatlıkla bu amblemlerden edinebiliyor olsa da , adam ya da kadını tanıyıp tanımadığımı anlamak için ikisine de daha dikkatlice baktım; tanımıyordum.
Adam, gergin bir yüz ifadesiyle bir elini sallayarak hatta arada direksiyona vurarak bağırıyordu. Diğer eliyle direksiyonu sımsıkı kavramıştı. Kadın ise küçücük yüzünü iyice saklayan kocaman siyah camlı güneş gözlüklerinden takmış, pencereden dışarıya bakıyordu. İnce dudaklarını büzerek bir şeyler söylüyordu o da; ama adama göre daha sakin görünüyordu.